Het onvermoede positieve

Uiteraard van mijn kant geen onderschatting van de ernst van Covid-19 en ook wij doen er alles aan om verspreiding van het coronavirus te voorkomen. Ik heb diep respect voor alle knopen die onze regering moet doorhakken, zaken op basis van prognoses te moeten besluiten. De onzekerheid, de meningsverschillen, zeker wanneer maatregelen steeds impopulairder worden en we een beroep moeten blijven doen op de vrije ruimte van een ieder in de samenleving.

Het besef van verantwoordelijk zijn voor elkaar drukt en dat mag ook. Moet zelfs… Zelf sta ik op micro niveau ook voor keuzes. Ik ben mantelzorger voor mijn dementerende moeder. Ze woont op zichzelf, het kan nog best… maar niet met een isolement. Haar ontgaat de impact van de stilstand van de samenleving, echter de zorg erover in alle uitingen ervaart ze wel, maar kan ze niet duiden… Zij begrijpt het niet, dat die aardige mensen van Tafeltje Dekje nu de maaltijd voor de deur moeten neerzetten en niet persoonlijk overhandigt. Zij begrijpt niet dat we gedoe hebben in de familie over wel of niet bij haar op bezoek komen. Ik kan haar ook moeilijk opsluiten. Gelukkig zijn er professionals van Thuiszorg met wie ik kan overleggen en die een heel reële manier van omgang weten te vinden binnen de verantwoordelijkheden die zij hebben naar hun andere patiënten, zichzelf en hun eigen gezin. Samen wegen we de mogelijkheden. Wat een gezond verstand een doorzettingsvermogen hebben deze mensen. Zo hebben we het ook over wat er in de praktische zorg die zij geven speelt en welke middelen fijn zouden zijn, áls het beschikbaar zou zijn. Beeldbellen komt steeds naar voren. Als ze dat eens hadden, zouden ze zoveel meer contactmomentjes kunnen hebben met de mensen waar zij vaak langdurig en intensief voor zorgen, waar zij een intieme band mee opbouwen, waar ze thuis zijn en ook vanaf afstand letterlijk een patiënt een beetje kunnen bijsturen in de dagelijkse dingen. Beeldbellen met ma zal nog spannend worden of dat nog zal gaan lukken. In haar goede tijd heeft ze wel besloten mee te doen aan glasvezel. Want het nut zag ze zeker wel. De glasvezel wordt binnenkort aangesloten. Wellicht op tijd… De gedachte dat ik de erfelijke ziekte meedraag vliegt wel eens door mijn hoofd. Maar ook het feit dat het digitale thuiswerken dat ik nu zelf doormaak mij al heel veel heeft geleerd! In dat opzicht zie ik ook heel veel positiefs! Ik leer nu hoe ik moet videovergaderen, livestreams kan volgen, zelf een filmpje kan maken en uploaden. Loop ik vast, dan zijn mijn zoons thuis, voor wie apps als Zoom, Teams, Snapchat etc. allemaal gewoon zijn en mij ieder moment van de dag kunnen helpen. Ik maak een stap en merk dat thuiswerken, digitale zorg en thuisonderwijs echt wel blijvertjes zijn. Ook als we de deur weer uit mogen. Daarin zal de samenleving ervoor moeten waken dat niemand buiten de boot valt. Laten we er samen ook voor zorgen dat de digitale mogelijkheden voor iedereen gelijk blijven. Dat begint bij een infrastructuur die dat aankan. Glasvezel. Het concept waardoor iedereen mee kan doen ligt er. Doe ook mee en blijf optimaal in verbinding wanneer het nodig is. En dat is NU!

Anja Rombout, initiatiefnemer DFMopGlas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *